ไม่อาจย้อนเวลากลับคืน
ไม่อาจฝืนความจริงบางอย่าง
ทุกครั้งจะบอก เตือนให้ใจรู้อยู่
โลกต้องหมุนต้องเดินต่อไป
เมื่อลมหายใจยังมีอยู่
ท้อแท้หดหู่ มันยิ่งทำให้เสียเวลา

ไม่จำนนต่อเกมหัวใจ ไม่ยอมสิ้นทาง
แค่หมดหวังเมื่อเธอทิ้งไป ก็คงไม่ตายสักหน่อย
ไม่ยอมแพ้ไม่เคยเศร้าซึม ไม่เคยอ่อนไหว
แต่ไม่พร้อมเจอใครเพราะหัวใจอ่อนแอ

ผ่านความหนาวมาจนเนิ่นนาน
ผ่านความช้ำจนจำขึ้นใจ
ทิ้งไว้อดีต มีแค่ความขมขื่น
ไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ
จะไม่ขออะไรใครอีก
ถึงฉันหลบหลีก มันก็เพียงแค่ขอทำใจ

ไม่จำนนต่อเกมหัวใจ ไม่ยอมสิ้นทาง
แค่หมดหวังเมื่อเธอทิ้งไป ก็คงไม่ตายสักหน่อย
ไม่ยอมแพ้ไม่เคยเศร้าซึม ไม่เคยอ่อนไหว
แต่ไม่พร้อมเจอใครเพราะหัวใจอ่อนแอ

อีกไม่นาน พอหัวใจมันแกร่ง
จากเรี่ยวแรงที่ยังมีอยู่ จะกลับมา มาอีกครั้ง
...กลับเป็นฉันคนเดิม

ไม่จำนนต่อเกมหัวใจ ไม่ยอมสิ้นทาง
แค่หมดหวังเมื่อเธอทิ้งไป ก็คงไม่ตายสักหน่อย
ไม่ยอมแพ้ไม่เคยเศร้าซึม ไม่เคยอ่อนไหว
แต่ไม่พร้อมเจอใครเพราะหัวใจอ่อนแอ

ไม่จำนนต่อเกมหัวใจ ไม่ยอมสิ้นทาง
แค่หมดหวังเมื่อเธอทิ้งไป ก็คงไม่ตายสักหน่อย
ไม่ยอมแพ้ไม่เคยเศร้าซึม ไม่เคยอ่อนไหว
แต่ไม่พร้อมเจอใครเพราะรู้ใจอ่อนแอ

เครดิตเนื้อเพลงจาก http://bkk201.blogspot.com/2005/11/blog-post_29.html

ส่วนตัวเพลง หาจากไหนมา ลืมไปแล้ว - -"

เริ่มต้นเจิมblog ด้วยนิทานที่แต่งไว้พักนึงแล้ว

แต่ยังแต่งไม่จบ - -" มันก็มาจากชีวิตจริง

เอามาแต่งเป็นนิทาน กันคนที่แอบเหน็บมาอ่านเจอ

อย่างน้อยๆมาอ่านเจอก็คงเดาไม่ออกว่าโดนข้าพเจ้าเหน็บผ่านนิทาน อิอิ

มาเริ่มต้นที่ตัวเอกของเรื่องก่อน พระเอกของเราคือ "ดอกหญ้า"

ต้นกำเนิดของดอกหญ้ามาจากไหน ตัวดอกหญ้าเองก็จำไม่ได้

วันๆดอกหญ้าก็ได้แต่ลอยไปลอยมาตามสายลม ผิดวิสัยกับ

ดอกหญ้า ดอกอื่นๆที่ หาที่เหมาะๆ ลงพื้นแล้วเติบโตเป็น

ต้นหญ้าตามปกติ แต่พระเอกของเรา ลอยชายไปเรื่อยอยู๋หลายปีดีดัก

วันนึง ดอกหญ้าได้ลอยไปเจอ ต้นเยอบีร่า ดอกหญ้า ตกหลุมรัก เยอบีร่าสาว

ที่พึ่งผลิดอก แรกแย้มทันที ดอกหญ้าจึงค่อยๆลอยลงมา ทักทายกับ เยอบีร่า

ทั้งสองสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว คุยกันถูกคอ จากนาทีเป็นชั่วโมง จากชั่วโมง

เป็นวัน จากวันเป็นเดือน ทั้ง2ขลุกกันอยุ๋อย่างนั้น แทบจะตลอดเวลา

จนดอกหญ้าคิดว่า ตรงนี้แหละที่ดอกหญ้า น่าจะฝังตัวลงเป็นต้นหญ้าซะที

แต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง เยอบีร่ามีเจ้าของแล้ว เป็นต้น บอนไซ ที่อยู๋ข้างๆ

อนิจา ดอกหญ้า อกหักแบบไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ยังคงไม่ไปไหน ยังอยู่ใกล้ๆ

เยอบีร่า พูดคุยกันเหมือนเคย เยอบีร่าเองก็ให้ความสนิทสนมกับดอกหญ้า

เหมือนเพื่อนทั่วๆไป ทั้งยังปรึกษาดอกหญ้าในหลายๆเรื่องดอกหญ้าคิดว่า

ได้แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว แต่อุปสรรคของดอกหญ้าไม่ได้มีแค่นั้น

เยอบีร่า มีเพื่อนฝูงมากมายรายล้อม ดอกหญ้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ได้คืบจะเอาศอก ดอกหญ้า อยากสำคัญกว่าใครๆ ถึงจะแค่ในฐานะเพื่อน

ก็เถอะ นับวันดอกหญ้าจะเริ่มติด ที่จะพูดคุยกับเยอบีร่า แต่อย่างที่บอก

เยอบีร่ามีเพือนฝูงมากมาย แล้วยัง บอนไซ แฟนหนุ่มของเยอบีร่าอีก

ความสำคัญของดอกหญ้า นับวันยิ่งลดน้อยลงในความคิดของดอกหญ้า

ใช่ว่าดอกหญ้าจะไม่เข้าใจ แต่ใจนึงก็อดน้อยใจไม่ได้ เหมือนกับตัวเอง

เป็นแค่ลมที่ผ่านมาเท่านั้น ดังนั้น ดกหญ้าจึงคิดได้ว่า คงถึงเวลาแล้ว

ที่ต้องจากเยอบีร่าแสนรักไป ดอกหญ้าจึงลอยไปตามลมอีกครั้ง

กลับไปเป้นดอกหญ้าที่ลอยไปลอยมาเหมือนวันเก่าๆ

ดอกหญ้า ลอยไปลอยมา จนวันหนึ่ง ลมที่พัดหอบเอาดอกหญ้า เกิดหายตัวไปดื้อๆ

ปล่อยให้ดอกหญ้า ร่วงลงไปยังป่าแห่งหนึ่ง ที่นั่น ดอกหญ้าได้เจอกับ

กล้วยไม้แสนสวย เอาอีกแล้ว ดอกหญ้าพึ่งรักษาแผลใจจากเยอบีร่าหมาดๆ

ดอกหญ้าตกหลุมรักกล้วยไม้สาวเข้าให้อีกแล้ว แต่แล้วประวัติศาสตร์ก็

ซ้ำรอยเก่า กล้วยไม้สาว มีเจ้าของแล้วอีกเช่นกัน นั่นคือ ต้นไทร ที่

กล้วยไม้สาว อาศัยเกาะอยู่ จากครั้งก่อน ดอกหญ้าเริ่มรู้ตัวว่าต้องทำ

อย่างไร ดอกหญ้า พยายามอย่างเต็มที่ ที่จะคบกับกล้วยไม้ อย่างฉันท์เพื่อน

แต่ๆ มันไม่จบแค่นั้นอีกแล้ว ต้นไทร ของกล้วยไม้ ใจคอคับแคบกว่า บอนไซของ

เยอบีร่าเยอะ พยายามกีดกัน กีดขวาง ไม่ให้ กล้วยไม้ได้คบหากับดอกหญ้า

กันฉันท์เพื่อน ดอกหญ้าพอจะเข้าใจในสิ่งที่ต้นไทรทำ

แต่ดอกหญ้าก็ยังรัก รักกล้วยไม้ มากเกินกว่าจะยอมเสียกล้วยไม้ไป

ยอมแม้กระทั่งจะทิ้งความรักไป เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ๆกล้วยไม้

นับวัน ดอกหญ้ากับกล้วยไม้ ก็เริ่มสนิทกันฉันท์เพื่อนมากขึ้น

แต่ก็ยังคงมีอุปสรรคจากต้นไทรตามมาเช่นเคย ดอกหญ้าเอง อยากจะ

อธิบายให้ต้นไทรเข้าใจ ในมิตรภาพที่ ดอกหญ้ากับกล้วยไม้ มีต่อกัน

แต่ก็จนใจที่ไม่มีโอกาสบอกซักที เพราะกลัวว่า ต้นไทรจะไม่ฟังเหตุผลนั้น

ต้นไทรทำทุกอย่างเพื่อกีดขวาง ความสัมพันธ์ ของทั้ง 2

มันช่างน่าสงสารจริงๆ มิตรภาพอันแสนบริสุทธิ์(รึป่าว)

กลับต้องมาถูกทำลายลง ต้นไทร แย่งเวลาทั้งหมด ที่กล้วยไม้มี

ให้ดอกหญ้าไป นับวัน ดอกหญ้าได้แต่นั่งเหงา เพราะกล้วยไม้ที่เค้ารอ

ไม่สามารถเจอะเจอกับดอกหญ้าได้ง่ายเหมือนก่อน ความรู้สึกเก่าๆ

ในครั้งที่ดอกหญ้าเจอกับเยอบีร่า เริ่มกลับมาอีกแล้ว ดอกหญ้าเริ่มน้อยใจ

ในชีวิตตัวเองอีกครั้ง หรือว่า บางที มันอาจถึงเวลาที่ดอกหญ้าต้องไปซะที

ตอนนี้ดอกหญ้าก็ได้แต่ตัดสินใจว่าควรจะทำยังไงต่อดี จะทนอยู่ต่อ

หรือจะรอสายลม เพือนรัก มาหอบพัดไปอีก แล้วครั้งนี้ ถ้าสายลมมา

รับดอกหญ้าไปอีก ดอกหญ้าจะเจอกับประสบการณ์ที่แสนจะปวดร้าว

แบบนี้อีกมั้ย ณ ช่วงเวลานึง ดอกหญ้ากับคิดว่า ว่าวันนั้น ไม่ตาม

สายลมออกมา และฝังตัวลงเป็นต้นหญ้าซะตรงที่ๆดอกหญ้าเกิด

ดอกหญ้าคงไม่ต้องมาทนทุกข์อยู่อย่างทุกวันนี้

ดอกหญ้าจึงได้แต่รอต่อไป เมื่อไหร่ที่สายลมพัดกลับมาหาดอกหญ้า

วันนั้นคงเป้นวันที่ดอกหญ้าจะตัดสินใจ ว่าจะทำยังไงกับชีวิตของดอกหญ้าเอง

ต่อไป และเมื่อถึงวันที่สายลมพัดมานั้น ข้าพเจ้า จะมาต่อนิทานเรื่องนี้ให้จบ

edit @ 2007/05/06 00:40:46
edit @ 2007/05/06 00:46:11
edit @ 2007/05/06 00:57:52
edit @ 2007/05/17 10:56:41